Historia miasta Kwidzyna – część 2

Miasto raz krzyżackie, raz polskie, a raz pruskie

Kwidzyn jest miastem, które posiada niezwykle bogatą historię. Nasz cykl wpisów dotyczący historii Kwidzyna rozpoczęliśmy w zeszłym miesiącu. Jeśli widzisz ten cykl po raz pierwszy, to serdecznie zachęcamy Cię do przeczytania pierwszego wpisu z tego cyklu. Dzięki temu dowiesz się jak wyglądała historia Kwidzyna od początku i zachowasz ciągłość opowieści. Dziś opowiemy sobie o tym jak Kwidzyn raz był miastem krzyżackim, raz polskim, a potem pruskim.

Wszystko z powodu bliskości granicy

Kiedy właścicielami miasta byli jeszcze Krzyżacy to dbali oni o prężny rozwój tego miejsca. Budowa zamku rozpoczęła się w 1320 roku, a w 1336 roku miasto ponownie otrzymało prawa miejskie. Wówczas nazywało się ono Marienwerder – co się tłumaczy jako Ostrów Maryjny. W roku 1440 ziemianie i mieszczanie zawarli w Kwidzynie akt Związku Pruskiego. Dalej wiemy z historii, że miasto przechodziło z rąk do rąk. Jak to wyglądało w praktyce? Wszystko przez bliskość granicy z Polską.

Podczas wojny trzynastoletniej wojska króla Kazimierza Jagiellończyka zajęły Kwidzyn. Jednakże bardzo szybko mieszczanie wypowiedzieli polskiej władzy posłuszeństwo. Po podpisaniu II pokoju toruńskiego w 1466 roku miasto pozostało wprawdzie na terenie Państwa Zakonnego, jednakże zostało ono oddane Królestwu Polskiemu jako lenno. W posiadaniu polskim Kwidzyn pozostał do 1525 roku. Wówczas po hołdzie pruskim powstały Prusy Książęce i to właśnie w ramach tego państwa – wasala Korony Polskiej – Kwidzyn już pozostał.

Co ciekawe, w 1526 roku biskup pomezański, który miał swoją siedzibę w Kwidzynie przeszedł na protestantyzm. Ewangelickie biskupstwo zostało zlikwidowane w 1587 roku.